Kiedy mamy do czynienia z Dorosłymi, jesteśmy w stanie ustalić zasady współpracy i działać zgodnie z nimi. To jest dorosłość.

Jesteśmy w stanie obserwować czy i jak długo ustalone przez nas zasady działają, mają realne zastosowanie i dają efekty. Na tej podstawie jesteśmy w stanie dokonywać obserwacji i ocen czy coś wymaga dalszej zmiany.

Kiedy jesteśmy w postawie Rodzica ustalamy lub narzucamy siłą zasady odgórnie.

Kiedy jesteśmy w postawie Dziecka możemy sie przystosować lub zbuntować.

Domyślamy się chyba, że kiedy, jak ładnie nazywa to Analiza Transakcyjna, nie ma Dorosłego na pokładzie, możemy popaść w konfilkt i odpalić wszystkie nieświadome zachowania, schematy i skrypty.

I uwaga, czasem musi dojść do rozładowania napięcia w postaci konfliktu między Rodzicem, który narzuca a Dzieckiem, które się buntuje. Czasem to co zdaniem Rodzica jest właściwe i narzucone, niekoniecznie jest właściwym rozwiązaniem, może pochodzić ze znanych, ale nieaktualnych wzorców, schematów a nawet uprzedzeń. Czasem bunt Dziecka ma sens, bo może pokazać Rodzicowi gdzie działa w sposób przestarzały. Czasem Rodzic jednak lepiej wie co dla Dziecka jest właściwe a także dla większej całości. To Rodzic ma zasoby aby zobaczyć całość.

W schematach i emocjach często brak jest miejsca na Dialog i wypracowanie rozwiązań.

Kiedy jednak zaprosimy Dorosłego na pokład, mamy szanse na wypracowanie rozwiązań. Mamy szanse na dialog. Mamy szanse zobaczyć czy nasz wewnętrzny lub zewnętrzny Rodzic działa poprzez schematy, które nie znajdują już zastosowania. Mamy szanse zobaczyć jakie potrzeby naszego wewnętrznego Dziecka i zewnętrznych Dzieci nie zostały wzięte pod uwagę i stąd powstał bunt, czyli opór.

Bez tego kręcimy się we wzorcach i schematach, bez samoświadomości i szerszej perspektywy systemowej.

Trudno jest wyjść ze znanych schematów, kiedy nie mamy nowych wzorców.

Nowe wzorce nierzadko wypracowujemy na zasadzie małych kroków i eksperymentowania.

fot. Canva

#analizatransakcyjna #agile #coaching #mentoring #doradztwo

Życie to nieustanny taniec tworzenia i niszczenia, to taniec Shivy, w hinduskiej mitologii znanego jako bóstwo kreacji i zniszczenia właśnie, pewien archetyp zbiorowej świadomości, mówiąc jeżykiem jungowskim.

O ile tworzenie czyli kreacja to coś co łatwiej nam przychodzi, to proces niszczenia już niekoniecznie. Być może z lęku, że coś musi odejść, coś musimy utracić. Nie musi to być nic wielkiego, czasem jest to schemat działania, schemat myślowy, proces, miejsce, nawyk żywieniowy, rzeczy, przedmioty, pliki, zdjęcia.

Może to być też coś o dużym znaczeniu, np. relacja, praca, prestiż i wiele innych.

Jednym słowem – forma.

Jednak gromadzenie bez niszczenia zatyka system. A życie lubi krążyć, lubi obieg. Czasem po prostu trzeba się czegoś pozbyć aby zrobić miejsce na nowe.

Stworzyć przestrzeń lub też inaczej, pozwolić na przestrzeń.

W życiu może to być sprzątanie i wyrzucanie niepotrzebnych rzeczy (oczywiście one gdzieś dalej trafiają, ale to materiał na inny post), kasowanie starych wiadomości, plików, niezrealizowanych projektów. Może to też dotyczyć relacji, które nam nie służą lub nie służą szerszemu kontekstowi. Ja robię to regularnie od lat, zawsze kiedy czuję, że przepływ się zablokował, to jestem z tym przez chwilę a następnie czyszczę, to co uważam, że tego wymaga. W każdym obszarze swojego życia, nie boję się tego, bo ufam sobie. Mam zasoby.

W biznesie jest podobnie, kiedy wszystko zaczyna spowalniać a system zaczyna “mulić” to czas na porządki. Inaczej error sam wyskoczy.

Jednym z takich aspektów może być na przykład biurokracja. Z jednej strony jej funkcją jest porządkowanie i wprowadzanie procedur, ale kiedy procedur jest zbyt wiele i zaczynają one być ze sobą w konflikcie, to zamiast wprowadzać kolejną, może warto jednak coś pomniejszyć, odciąć, usunąć? Może trzeba usunąć stare pliki, które zapychają serwery? Może trzeba zrezygnować z jakiegoś procesu, projektu, pomysłu?

Każdy taki akt niszczenia robi przestrzeń na coś nowego, dopiero w pustce czyli przestrzeni może zrodzić się coś nowego albo nowa wersja starego, która uległa transformacji w pustce, w przestrzeni. 

Wszystko inne jest automatycznym, nierzadko bezrefleksyjnym powielaniem starego. A jak wiemy i jak ponoć powiedział Albert Einstein: “Definicją szaleństwa jest robienie czegoś w kółko za każdym razem spodziewając się innych rezultatów”.

“Kreacja rodzi się z pustki, innowacja w działaniu” – Marta Kusiak

—————————————————————————

Cześć! Jestem Marta

Tworzę kultury, w których ludzie rozkwitają poprzez wspólne cele, samoświadomość, biznes, kreatywność, relacje, naturę.

Powiedziała kiedyś pewna Pani z osiedla podczas krótkiej wymiany zdań odnośnie psiego towarzysza mojej podróży.

Poczułam w sobie ukłucie i jedyne co powiedziałam, to: “jak dla mnie wszystko jest w porządku”.
Ta Pani nie wiedziała też, że ja właśnie tak chciałam.

Otóż zanim 5 lat temu ruszyłam w grecką podróż, zapragnęłam mieć psa a właściwie to dzielić podróż z psim towarzyszem (mieć, moje i wszystkie te formy posiadania kogoś lub czegoś to silne egotyczne konstrukcje więc trzeba na nie uważać ;)). Miałam dwie opcje, które rozważałam – labradora albo beagle’a. Nie pytajcie mnie czemu, po prostu jest coś ciepłego i kochanego w labradorze i coś niezwykle uroczego a jednocześnie tropiącego w beagle’u, więc może to to. Na pewno wtedy nie zgłębiałam cech tych ras. Jedno jest pewne, nie nadaję się do psów, do których trzeba mieć mocną rękę i żelazną dyscyplinę, bo bym się męczyła i zwierzę też. W każdym razie na tamtym etapie nie mogłam pozwolić sobie na psa w wynajmowanym mieszkaniu, więc musiałam odpuścić temat. Kiedy już wyruszyłam w grecką podróż, to w pierwszym miejscu, w którym osiadłam na dłużej (czyli na kilka miesięcy ;)) pojawił się ten uroczy futrzak i tak za mną chodził wszędzie i tak został. Sam się pojawił, nie musiałam go szukać. Labrador na krótkich łapkach, jak to niektórzy próbują określić, a dla mnie to labrador pomieszany z beagle’em (albo jak go nazwał syn mojej przyjaciółki – bigrador

Jeszcze inni widzą w nim corgi i czasem też inne wymysły, których nie pamiętam. Więc jak widać, każdy widzi to co chce, łącznie ze mną, ale czy ktokolwiek widzi i czuje prawdę?

Kiedy warunkowanie i programowanie umysłu poprzez etykiety, normy i schematy kieruje naszym życiem, naszą percepcją, nie jesteśmy w stanie otworzyć się na różnorodność. Bo labrador jest taki i taki i koniec. Taki mamy jego wdrukowany obraz, normę, cechy. Nie umiemy wyjść poza schemat. Wystarczą krótsze łapki i nasz umysł głupieje, próbuje jakoś to przyporządkować. Nie umiemy nie nazywać i nie etykietować, nie umiemy być obecni bez nazywania. Utożsamiamy siebie lub innych z etykietą, tym samym zawężając odbiór i rzeczywistość, ograniczając doświadczenie.
Pozbawiając się głębi i tajemnicy samego życia.

Owszem, etykiety czy jakiekolwiek inne formy są praktyczne, ale nie są całą prawdą o danym zjawisku, istocie.

Ten post dedykuję wszystkim “odmieńcom”, tym, którzy czują się, że nie pasują do etykiet, norm czy schematów stworzonych przez innych.

W gruncie rzeczy, być może nie ma żadnej odmienności, jest tylko różnorodność. A może się ona przejawić jedynie w akceptacji i obecności.
Może zaistnieć w otwartości serca i umysłu, ponad schematami i etykietami.

P.S. foto sprzed 5 lat z greckiej ojczyzny Tapasa

#coaching #mentoring #diversity #relationships #nature

Coaching transpersonalny to unikalny proces rozwoju, który różni się od klasycznych metod coachingowych. Skupia się nie tylko na osiąganiu celów czy rozwiązaniu bieżących problemów, ale przede wszystkim na odkrywaniu głębszego wymiaru życia, wartości i sensu istnienia. W podejściu transpersonalnym osoba pracuje nad zaglądaniem w siebie oraz wychodzeniem poza swoje „ja”, otwierając się na połączenie z otaczającym światem, intuicją oraz duchowym wymiarem życia.

Czym jest coaching transpersonalny?

Coaching transpersonalny czerpie z psychologii transpersonalnej, kierunku stworzonego m.in. przez takich badaczy jak Ken Wilber, Abraham Maslow czy Stanislav Grof. Ken Wilber, autor prac o rozwoju świadomości, podkreśla, że proces transpersonalny opiera się na zrozumieniu, iż rozwój osobisty nie kończy się na poziomie ego, lecz wymaga sięgnięcia do głębszych, bardziej uniwersalnych wartości. Celem coachingu transpersonalnego jest pomoc klientowi w odkryciu, kim jest na głębszym poziomie, oraz co nadaje jego życiu autentyczny sens i spełnienie.

Przebieg procesu

Podczas sesji coachingowych osoba nie tylko odkrywa swoje cele i pragnienia, ale także uczy się patrzeć poza ograniczenia własnego ego. Proces ten obejmuje:
1. Zgłębianie wartości i sensu – coach wspiera klienta w odnalezieniu wartości, które są dla niego fundamentem, i pomaga przełożyć je na życie codzienne.
2. Odkrywanie duchowego wymiaru – przez pracę z intuicją i uważnością klient otwiera się na wewnętrzną mądrość, która często pozostaje niedostępna przy podejściu skupionym wyłącznie na racjonalnym myśleniu.
3. Poszerzenie świadomości – dzięki technikom pracy z oddechem, medytacji czy uważności klient rozwija świadomość swoich myśli, emocji i głębokich przekonań, które mogą blokować jego rozwój.
4. Praca z przekonaniami – proces transpersonalny pomaga zidentyfikować i przetransformować ograniczające schematy myślowe, otwierając drzwi do większej wolności i autentyczności.

Korzyści z coachingu transpersonalnego

Proces ten daje klientowi szereg korzyści, które sięgają daleko poza ramy tradycyjnego coachingu:
– Głębokie zrozumienie siebie – coaching transpersonalny pozwala klientowi odkryć swoje najgłębsze pragnienia i wartości, co przekłada się na bardziej autentyczne życie.
– Harmonia wewnętrzna i zewnętrzna – otwierając się na duchowy wymiar życia, klient uczy się balansować swoje potrzeby, cele i relacje z otoczeniem.
– Zwiększona odporność emocjonalna – poszerzając świadomość i akceptację własnych emocji, klient staje się bardziej odporny na stres i lepiej radzi sobie z trudnościami.
– Transformacja życiowa – proces ten często prowadzi do głębokich zmian, pomagając klientowi odkryć nowe ścieżki zawodowe lub osobiste, które są zgodne z jego wewnętrzną prawdą.

Możliwe zagrożenia i wyzwania

Choć coaching transpersonalny może przynieść wiele korzyści, niesie także pewne wyzwania:

– Intensywność emocjonalna – praca na poziomie duchowym może wywołać silne emocje, zwłaszcza gdy klient konfrontuje się z głęboko zakorzenionymi przekonaniami lub trudnymi wspomnieniami. W takim przypadku ważna jest obecność doświadczonego coacha, który pomoże zrozumieć i zintegrować te emocje.
– Ryzyko „utknięcia” na poziomie duchowym – niektórzy klienci mogą zafascynować się aspektem duchowym, zaniedbując praktyczne aspekty życia. Kluczowe jest, aby coach pomagał klientowi utrzymać równowagę między samorozwojem a codziennymi obowiązkami.
– Brak zrozumienia otoczenia – procesy wewnętrzne, które zachodzą w coachingu transpersonalnym, mogą być nieczytelne dla bliskich lub współpracowników klienta. Może to powodować nieporozumienia i poczucie izolacji, dlatego ważne jest wsparcie coacha w komunikacji z otoczeniem i zachowanie otwartości na relacje.

Inspiracje z literatury transpersonalnej

Warto wspomnieć o klasykach literatury transpersonalnej, które mogą być pomocne dla osób zainteresowanych tym procesem:
– „Spektrum świadomości” Kena Wilbera – książka ta wprowadza w tematykę rozwoju świadomości i odkrywa poziomy świadomości, przez które przechodzą osoby rozwijające się duchowo.
– „W poszukiwaniu cudu” Stanislava Grofa – przedstawia doświadczenia transpersonalne oraz możliwości, jakie daje praca z rozszerzonym stanem świadomości.
– „Potęga teraźniejszości” Eckharta Tolle – pozycja ta nie jest bezpośrednio związana z coachingiem transpersonalnym, ale pomaga w budowaniu uważności i kontaktu z własną duchową stroną, co jest kluczowe w tym procesie.

Jak radzić sobie z wyzwaniami?

Aby coaching transpersonalny był bezpieczny i skuteczny, warto:
– Utrzymywać balans – coach powinien wspierać klienta w utrzymaniu równowagi między rozwojem duchowym a życiem codziennym.
– Zachować otwartość na emocje – praca z trudnymi emocjami jest naturalnym elementem procesu, dlatego coach pomaga klientowi rozpoznawać i akceptować uczucia, które się pojawiają.
– Korzystać ze wsparcia – coaching transpersonalny często stanowi drogę do głębokiej transformacji, dlatego ważne jest otoczenie, które wspiera rozwój klienta.

Coaching transpersonalny jest procesem prowadzącym do głębokiego połączenia z własnym Ja i wartościami, które nadają życiu sens a także z przekroczeniem własnego Ja i połączenie z Uniwersalną Świadomością. Dzięki otwartości na duchowy wymiar i świadome odkrywanie siebie, klient zyskuje pełniejsze i głębsze zrozumienie swojego życia i motywacji, co umożliwia mu życie w zgodzie ze swoimi najgłębszymi wartościami a także w harmonii z rzeczywistością.

Jeśli czujesz potrzebę i chcesz skorzystać z sesji Coachingu Transpersonalnego, napisz do mnie i umów się na sesję.

Do zobaczenia,

Marta

Rozwój osobisty i organizacyjny, zarówno na poziomie jednostek, jak i całych kultur, jest kluczowym aspektem współczesnych działań mających na celu poprawę jakości życia, pracy i wzajemnych relacji. W ujęciu transpersonalnym, coachingowym i mentoringowym, rozwój ten stanowi nie tylko ścieżkę ku doskonaleniu kompetencji, ale także głęboką podróż do odkrywania sensu, harmonii i jedności z otoczeniem. W centrum tego procesu stoi potrzeba zmiany, w której jednostki, organizacje i społeczeństwa dążą do samorealizacji oraz pełniejszego zrozumienia siebie i swojej roli w świecie.

Czemu służy rozwój?

Rozwój ma na celu osiągnięcie wyższego poziomu świadomości, wzrostu kreatywności i autentycznego przywództwa. Zarówno w kontekście indywidualnym, jak i zbiorowym, rozwój prowadzi do odkrycia głębszego sensu, co pozwala ludziom działać z większą motywacją, pewnością siebie oraz poczuciem sprawczości. Obejmuje nie tylko realizację celów osobistych, ale także służenie wspólnym wartościom i przyczynianie się do rozwoju otoczenia i społeczeństwa.

Dzięki procesowi rozwoju jednostki i organizacje zyskują zdolność do podejmowania właściwych decyzji i działań. Taki rozwój wspiera również umiejętność adaptacji do zmiennych warunków i wyzwań, co jest szczególnie istotne we współczesnym, szybko zmieniającym się świecie. Dążenie do rozwoju sprzyja zatem nie tylko osiąganiu sukcesu, ale również wspiera poczucie spełnienia oraz przynależności do czegoś większego.

Rozwój w ujęciu transpersonalnym

W kontekście transpersonalnym rozwój wykracza poza indywidualne cele i potrzeby ego, dążąc do stanu jedności z otaczającym światem. Zgodnie z teoriami takich myślicieli jak Ken Wilber czy Stanislav Grof, rozwój ten obejmuje „przekraczanie” ograniczeń osobowości, prowadząc do głębszego zrozumienia duchowego wymiaru życia. Rozwój transpersonalny jest podróżą odkrywania zmienionych stanów świadomości, które pozwalają na dostęp do wewnętrznej mądrości oraz doświadczenia „jedności z całym istnieniem”. W praktyce oznacza to, że jednostki czy organizacje otwierają się na pełniejsze doświadczenie kreatywnego geniuszu oraz sensu swoich działań, łącząc dążenie do sukcesu z troską o innych i otoczenie.

Transpersonalny rozwój jednostek i organizacji służy budowaniu świadomości jedności, empatii i współpracy. Organizacje oparte na wartościach transpersonalnych dążą do uwzględniania różnorodności oraz integracji różnych perspektyw i stylów myślenia. Są otwarte na nowe idee, wspierają zmiany i wprowadzają działania oparte na głębszym sensie i wartościach.

Coachingowy wymiar rozwoju

W coachingu rozwój oznacza proces odkrywania potencjału jednostki lub organizacji oraz wspierania ich w realizacji konkretnych celów. Coaching pomaga osobom i zespołom osiągać to, co wydaje się nieosiągalne, często poprzez przerwanie ograniczających schematów myślenia. Proces ten jest nakierowany na wzrost świadomości i odpowiedzialności, pomagając klientom odkrywać nowe możliwości działania oraz identyfikować swoje mocne strony.

Rozwój coachingowy, poprzez odpowiednie pytania i ćwiczenia, otwiera na nowe możliwości i zachęca do poszukiwania innowacyjnych rozwiązań. Proces ten pozwala jednostkom oraz organizacjom lepiej zrozumieć siebie, swoje wartości i priorytety. Pomaga także w rozwijaniu kompetencji przywódczych, ułatwiając pracę nad realizacją wspólnych celów i wzmacnianie współpracy.

Rola mentoringu w rozwoju jednostki i organizacji

Mentoring opiera się na przekazywaniu wiedzy i doświadczenia przez mentora osobom lub organizacjom, które pragną rozwijać swoje kompetencje oraz wgląd w swoją rolę zawodową lub społeczną. Mentoring służy rozwijaniu nowych umiejętności, wspieraniu rozwoju zawodowego oraz odkrywaniu swojego miejsca w świecie. Relacja z mentorem pozwala uczestnikom na rozwój poprzez refleksję, zdobywanie inspiracji i modelowanie postaw opartych na zaufaniu, integracji i współpracy.

W kontekście organizacyjnym mentoring wspiera rozwój pracowników i liderów, co sprzyja wzmacnianiu więzi wewnątrz zespołu oraz tworzeniu spójnej kultury organizacyjnej. Mentoring, podobnie jak coaching, ułatwia również adaptację do zmian oraz rozwijanie umiejętności, które wspierają innowacyjność i elastyczność w działaniu.

Kluczowe elementy rozwoju jednostek i organizacji

Rozwój, zarówno osobisty, jak i organizacyjny, nie może być pełny bez uwzględnienia kilku istotnych aspektów:
1. Odnajdywanie sensu i misji – rozwój powinien być zgodny z wartościami, które nadają głębszy sens działaniom jednostki czy organizacji.
2. Podejmowanie świadomych działań – rozwój wymaga odpowiedzialnych wyborów i decyzji, które prowadzą do realizacji wspólnych celów.
3. Zmienione stany świadomości – praca z głębszymi poziomami świadomości otwiera na kreatywność i odkrywanie potencjału, zarówno indywidualnego, jak i zbiorowego.
4. Kreatywność i współpraca – dążenie do wzrostu sprzyja rozwijaniu nowych pomysłów, a współpraca pozwala na realizację bardziej złożonych celów.
5. Uwzględnianie różnorodności – kluczowym elementem zdrowego rozwoju jest przyjmowanie odmiennych punktów widzenia i różnorodnych umiejętności.

Znaczenie holistycznego podejścia do rozwoju

Podejście transpersonalne, coachingowe i mentoringowe tworzą wspólną przestrzeń, która pozwala jednostkom i organizacjom sięgać po bardziej kompleksowe doświadczenia i realizować pełny potencjał. Rozwój w tych trzech obszarach umożliwia osiąganie sukcesów i poczucia spełnienia na poziomie indywidualnym, organizacyjnym i społecznym. W obliczu globalnych wyzwań, rozwój ten jest szansą na zbudowanie bardziej empatycznych, kreatywnych i zrównoważonych społeczeństw, gotowych na współpracę i dążących do wspólnego dobra.

Marta

W obszarze edukacji i psychologii poznawczej koncepcje LOT (z ang. Lower Order Thinking – myślenie niższego rzędu) i HOT (z ang. Higher Order Thinking – myślenie wyższego rzędu) rzucają światło na różne poziomy zaangażowania poznawczego i rozwiązywania problemów.

LOT obejmuje przede wszystkim podstawowe umiejętności poznawcze, takie jak zapamiętywanie, rozumienie i stosowanie informacji. Zajmuje się zadaniami, które nie wymagają krytycznego myślenia ani kreatywności, takich jak zapamiętywanie faktów lub proste obliczenia arytmetyczne.

Z drugiej strony HOT odnosi się do procesów poznawczych, które obejmują głębsze zrozumienie, analizę, syntezę, ocenę i kreatywność. Obejmuje złożone rozwiązywanie problemów, krytyczne myślenie oraz zdolność do generowania nowatorskich pomysłów i rozwiązań.

Naukowe podstawy tych koncepcji leżą w teoriach rozwoju poznawczego, takich jak etapy rozwoju poznawczego Jeana Piageta i taksonomia celów edukacyjnych Benjamina Blooma. Piaget zaproponował, że w miarę dojrzewania jednostki przechodzą od konkretnego myślenia operacyjnego do abstrakcyjnego rozumowania, co pokrywa się z przejściem od LOT do HOT. Taksonomia Blooma podkreśla również przejście od umiejętności poznawczych niższego rzędu (pamiętanie, rozumienie) do umiejętności wyższego rzędu (analizowanie, ocenianie, tworzenie).

Jeśli chodzi o kreatywność, HOT odgrywa kluczową rolę. Kreatywność obejmuje nie tylko przypominanie sobie informacji lub rozumienie pojęć, ale także ponowne łączenie pomysłów w nowatorski sposób, kwestionowanie założeń i badanie alternatywnych perspektyw – a wszystko to jest cechą charakterystyczną myślenia wyższego rzędu. O ile LOT ma swoje miejsce w budowaniu podstawowej wiedzy, o tyle HOT sprzyja innowacyjności i oryginalności.

W edukacji kluczowe jest znalezienie równowagi pomiędzy LOT i HOT. Podczas gdy LOT zapewnia uczniom zrozumienie podstawowych pojęć, HOT zachęca ich do krytycznego i kreatywnego myślenia, przygotowując ich do stawienia czoła wyzwaniom świata rzeczywistego i innowacyjnego wnoszenia wkładu w społeczeństwo. Ostatecznie promowanie HOT kultywuje kulturę kreatywności, wspierając jednostki, które potrafią się przystosowywać, wprowadzać innowacje i prosperować w stale zmieniającym się świecie.

Kreatywnego Dnia

Marta